Naar de kapper

Ik besluit maar eens naar de kapper te gaan. Altijd een waar avontuur hier. Er zijn veel kapsalons in Mongolië, want Mongoolse vrouwen laten zich graag mooi maken in de kapsalon c.q. beautysalon. Uren en uren brengen de welgestelde dames van Ulaanbaatar er door. Jonge kapsters frunniken aan alles in het gezicht van de verwende dames. Ze behandelen alles wat mooi gemaakt kan worden.

Ik, als witte man, baar nogal wat opzien natuurlijk. Niemand spreekt Engels en kapsters vervallen al snel in een verlegen gegiechel omdat ik me niet zomaar laat wegsturen.

Ontwaken op de steppen van Mongolië

Ik heb ondanks alle lawaai van een groep Mongoolse bankmedewerkers uitstekend geslapen. Als Mongolen uitgaan met zo´n groepje is het net of ze op schoolreis gaan, kinderachtig, helemaal uitgelaten, luid praten/schreeuwen en ondeugende dingen doen. Sommigen hebben volgens mij helemaal niet geslapen. Er is erg veel gedronken.

Adembenemend uitzicht;
Ik zit op de sofa voor het raam, dicht bij de verwarming. Ik geniet van een prachtig uitzicht op de vallei waar de zon net aan het opkomen is. Op de schaduwplekken ligt nog volop sneeuw. De paarden en yaks in de verte trekken in kuddes van noord naar zuid op zoek naar voedsel. Het is mooier dan in het film of TV.

De begrafenis

De lama had bepaald dat begrafenis vrijdagochtend vóór zonsopgang zou moeten plaatsvinden. Om 05.30 uur haalt Yargal mij af van het appartement. We rijden langzaam naar het mortuarium.
Het is koud en we wachten met draaiende motor op de dingen die komen gaan. We zitten met z´n vieren in de auto en er wordt een uur niets gezegd. Als er eindelijk wat beweging bij het mortuarium te bespeuren valt, blijkt dat alleen de familie binnen de Lama ceremonie kan bijwonen, wij staan in de vrieskou buiten.

Geelkap lama;
Ik vang een glimp op van de in het geel geklede lama die met een belletje en nog wat attributen rond de kist loopt. De zware massieve houten kist staat open. De geur van wierook is indringend.
Na diverse rituelen mogen de mensen die buiten staan drie keer rond de kist lopen.
Mr. Sed ligt er vredig bij, hij is zoals ik hem gekend heb en ziet er eigenlijk niet ouder uit dan toen ik hem twee jaar geleden voor het laatst gezien heb. Z´n hoofd is helemaal omwikkeld met khadags (heilige blauwe zijden doeken). Alleen zijn gelaat is zichtbaar. De kist wordt in een minibusje gedragen door de naaste familie, zo te zien is de kist loodzwaar.

Een droevige dag

´s Ochtends vroeg krijg ik een sms dat de vader van Bayarbaatar, de grootvader van mijn zakenpartner, die ochtend om zeven uur overleden was. 
Ik heb de grootvader goed gekend. In 1998 ontmoette ik hem voor het eerst. 

Op condoleance bezoek;
S´Middags ga ik op condoleance bezoek naar het appartement van Mr. Sed, de overledene. Buiten voor de flat staat al iemand van de familie te regelen dat er niet teveel mensen in een keer naar binnen gaan. In de huiskamer is een altaartje ingericht met het portret van Mr. Sed, kaarsen, wierook en offers als fruit en kaas.
Mr. Bayarbaatar zit als oudste zoon midden in de kamer mensen te ontvangen, zijn jongere broer zit er naast. Zijn zuster is alsmaar druk in de keuken. Op tafel staat een overdaad aan typisch Mongools voedsel en fruit. Lauwe melkthee wordt voortdurend bijgeschonken.