Kunst

De traditionele architectuur van Mongolië is niet die van de stad of het dorp, maar van de steppe. Als er iets typerend is voor de vlakten van Centraal Azië, is dat de ronde tent van de nomade, de ger (die bij de buurvolkeren jurt wordt genoemd). De ger is het verplaatsbare huis van de nomadische herder en zijn gezin. Waar zijn kudde is, woont hij, werkt hij, ontvangt hij zijn gasten. De ger is van oudsher niet voorbehouden aan de bescheidenste bevolkingsgroepen. Ook de khans en andere hoge functionarissen leefden in enorme tenten op wielen, die door ossen werden voortgetrokken naar een plek op korte afstand van het slagveld, zo lezen we al bij de eerste Europese waarnemers in de late Middeleeuwen. Daar hield de vorst zijn hof, ontving hij ambassadeurs en liet hij wetten en besluiten optekenen, niet in een paleis op een vaste lokatie.
De gewone ger van nu is een soort ‘prefab’ constructie, in relatief korte tijd (één à anderhalf uur) op te zetten dan wel af te breken en gemakkelijk te transporteren op de rug van een kameel of (wat tegenwoordig vaker gebeurt) in de laadbak van een kleine vrachtwagen. Het geraamte bestaat aan de onderzijde uit een vlechtwerk van wilgenhout dat in een schaarvorm kan worden uitgerekt tot de gewenste ronde vorm is bereikt (de lage deur maakt er onderdeel van uit). Vanaf deze basis worden twee palen opgericht, die de basis vormen voor de rest van de bovenbouw. Deze bestaat uit een groot aantal dunnere latten, afhankelijk van de grootte van de ger. Het geheel van opstaande onderdelen wordt bovenin gekoppeld aan een ring. Deze dient als trekgat voor de kachelpijp en als ventilatiegat en kan worden afgesloten.  Daarmee is het raamwerk voltooid; de ger is aan de wand ca. 1,60 hoog, in het midden ca. 2,40 m.